wystawy i wernisaże
Od 2007-05-06 do 1970-01-01
Stała wystawa w nowej aranżacji prezentująca pięć wieków historii Siedlec. Złożona głównie z plansz sygnalizujących istotne fakty z historii miasta.
Pierwsza historyczna wzmianka o Siedlcach pojawiła się w dokumencie biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego z 1448 roku dotyczącym terenów, z których mają spływać dziesięciny na rzecz parafii w Łukowie. Na podstawie tego dokumentu wiemy, że pierwszymi właścicielami Siedlec byli Pruszyńscy. Około połowy XV wieku właścicielem został Daniel Gniewosz, który zasłynął z licznego potomstwa i wielu procesów z sąsiadami. Ale już jego syn Stanisław przybrał nazwisko Siedlecki od nazwy wsi, która była ośrodkiem jego włości. Postanowił wybudować kościół i wystarać się u biskupa krakowskiego Piotra Tomickiego ustanowienie w Siedlcach nowej parafii co ostatecznie zostało zrealizowane w 1532 r. Także Stanisław Siedlecki, w 1547 roku, wystarał się o prawa miejskie dla Siedlec u króla Zygmunta I Starego. On i jego potomkowie zadbali również o rozwój ekonomiczny Siedlec i okolicznych dóbr.
W pierwszej połowie XVII wieku miasto przeszło we władanie rodziny Olędzkich. Pierwszy okres rozwoju miasta w połowie XVII w. przerwała wojna. Wojny kozackie, najazd moskiewski, najazd tatarski w 1650 r. podkopały podstawy Rzeczpospolitej oraz odbiły się również na Siedlcach. Miasto było palone, grabione, ludność dziesiątkowana przez przemarsze wojsk i choroby. Koniec tego burzliwego okresu spowodował podniesienie miasta z upadku. Władanie miastem przeszło w ręce Czartoryskich. Weszli w posiadanie miasta poprzez posag Joanny Olędzkiej, z którą się ożenił wojewoda wołyński książę Michał Jerzy Czartoryski. Z fundacji Izabeli i Kazimierza Czartoryskich wybudowano w I poł. XVIII wieku kościół oraz pałac. Po śmierci Kazimierza miasto przeszło na własność Michała Fryderyka Czartoryskiego, a następnie na jego córkę Aleksandrę.
Najbardziej zasłużona dla Siedlec była Aleksandra z Czartoryskich Ogińska. Za jej czasów funkcjonował gościnny pałac magnacki jako ośrodek życia towarzyskiego i artystycznego oraz politycznego. Po bezpotomnej śmierci A. Ogińskiej dobra odziedziczyła Izabela z Flemingów Czartoryska - siostrzenica księżnej. W 1807 r. Izabela zamieniła dobra siedleckie z rządem austriackim na bardziej jej odpowiadające dobra na Lubelszczyźnie. Tym sposobem Siedlce stały się miastem rządowym.
W XIX wieku Siedlce rozwijały się dzięki przeprowadzeniu przez nie ważnych szlaków komunikacyjnych. Około 1820 roku przez Siedlce przeprowadzono trakt bity Warszawa-Brześć, który po zakończeniu budowy uczczono wybudowaniem obelisków żeliwnych ustawionych na obu krańcach czyli w Warszawie i na przedmieściu Brześcia - w dzisiejszym Terespolu. Rok 1866 upamiętnił się w Siedlcach wjazdem pierwszego pociągu i oddaniem do użytku odcinka "drogi żelaznej" z podwarszawskiej Pragi do Siedlec. W następnym roku funkcjonowała już trasa kolei warszawsko-terespolskiej.
Poważnymi wydarzeniami w dziejach ówczesnych miast były wielkie pożary, których pastwą padały znaczne części drewnianej zabudowy. W omawianym okresie wielkie pożary nawiedziły Siedlce trzykrotnie. W 1854 roku spaliło się około 250 domów co stanowiło 3/4 miasta. Do naszych czasów zachował się plan z zaznaczeniem obszaru pożogi i dwa tomy akt policyjnych, w których próbowano dociec przyczyn pożaru. Pożar z lipca 1865 roku miał swojego dokumentalistę w osobie Adolfa Kozarskiego - nauczyciela rysunku w siedleckim gimnazjum. Wykonywał on rysunki dla gazet warszawskich i dzięki niemu prenumeratorzy tychże wzruszeni wizerunkiem ogromu zniszczeń mogli pośpieszyć z pomocą materialną. W lipcu 1874 roku miał miejsce kolejny straszny pożar miasta. Spustoszenie, które uczynił mogli zobaczyć czytelnicy Kuriera Ilustrowanego a komentarz do tego wydarzenia napisał były uczeń siedleckiego gimnazjum Bolesław Prus.
Siedlce po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku zostały włączone do województwa lubelskiego jako miasto powiatowe. Koszary po wojsku carskim zajęło wojsko polskie w tym 22 pułk piechoty, który odegrał znaczną rolę w życiu kulturalnym i gospodarczym miasta. Siedlce stały się też siedzibą biskupa odnowionej Diecezji Podlaskiej. Przebudowano cerkiew prawosławną na kościół garnizonowy, wybudowano kilka reprezentacyjnych budynków w tym gmach Narodowego Banku Polskiego i Budynek Dyrekcji Lasów Państwowych. W okresie międzywojennym wzniesiono też pomniki Tadeusza Kościuszki, pomnik Niepodległości poświęcony Józefowi Piłsudskiemu i pomnik Wolności usytuowany na centralnym placu dzielnicy "Nowe Siedlce".
W tym okresie zaczęły powstawać pierwsze zakłady przemysłowe. Warto wspomnieć kaflarnię założoną przez Antoniego Michalika. Fabryka Maszyn i Narzędzi Rolniczych Miłkowskiego była znana w całej Polsce. Rodzina Miłkowskich prowadziła także Zakład Kąpielowy i Fabrykę mydła.
Ciekawą kartę miał również sport siedlecki, w znacznym stopniu dzięki aktywności w tym zakresie garnizonów stacjonujących w mieście.
Siedlce miały też swoją reprezentację w parlamencie w osobach Szczepana Ciekota, Aleksandra Niedbalskiego i Piotra Szumowskiego.
II wojna światowa przerwała rozwój miasta oraz spowodowała poważne zniszczenia. W czasie bombardowań niemieckich w 1939 roku zostały zburzone Nowy Ratusz i Budynek Magistratu oraz wiele kamienic . W grudniu 1939 r. została spalona synagoga żydowska a w maju 1941 roku Niemcy rozebrali XVIII-wieczną bramę-dzwonnicę przy kościele św. Stanisława w Siedlcach.
W czasie wojny działał w mieście i okolicach ruchu oporu, organizowano tajne nauczanie i potrafiono zorganizować pomoc ludności wysiedlonej w 1943 roku z Zamojszczyzny. W Siedlcach organizowano akcje związane z rozpracowywaniem niemieckich rakiet batalistycznych V1 i V2.
Po 1944 roku Siedlce trzy razy zmieniały przynależność administracyjną. Z województwa lubelskiego, tak samo w randze miasta powiatowego, przeniesione je do województwa warszawskiego. W 1975 roku awansowały na stolicę województwa siedleckiego. Ostatni podział administracyjny uczynił je znów stolicą powiatu w województwie mazowieckim.
